Nie mogąc ocenić rozczarowania
Wyłaniających się przebiśniegów
Zerwałam pełną garść i pobiegłam
Mknęłam, by dać im ostatni oddech,
Napoić wiatrem ,przewiać ich gorycz.
Lecz odchodziły, jeden za drugim
Zwieszając niżej kostki białej głowy.
Płakałam odchodząc z przebiśniegami
Sosny i buki szumiały zawzięcie
Wreszcie świat pachniał przejrzystą świeżością
Lecz dla nich zbyt późno na jego pojęcie.
Świat powstał dla percepcji
Dla błękitów fal,
zieleni koron i fioletów piór.
Dla roztańczonych w grającym świetle promieni słońca,
rozcierających niebo z oceanem.
Jestem tu dla bólu serca przy brzmieniu dawnych dźwięków, górnolotnej woni przeszłości.
Zaległy gdzieś głęboko w istocie szarej
Istocie rzeczy
Percepcji
Przychodzą takie chwile
Gdy winorośla oplatają twe nadgarstki
W ciasnym , bolesnym uścisku
I nie czujesz slodyczy ich owoców
Choć dotąd nic nie było tak słodkie
Wpatrując się w zielone drzewa
Obawiasz się przemijalnosci liści
I chcesz żeby jak najszybszej rozwial je wiatr
Wraz z nimi uleci twój strach
Nie bedziesz miała już czego się bać
Drżącą ręką chwytasz słuchawkę
I słodko witasz się z obcymi
A kręg po kręgu spływa strach
Niewytłumaczalny i paraliżujacy
Może przestaniesz się bać ?
Depczesz swą własną codzienność
Jesteś chorym maratończykiem
Który ucieka zamiast biec
Bolą Cię mięśnie , lecz nie od wysiłku
Są obolałe od niepokoju
Który już nawet zgubił swe źródło
To była desperacka nadzieja. To, co myliliśmy z radością
Przejeżdżają auta wzdłuż starego parkingu
A ja spostrzegam smutne wystrzępienie płyt
Po których tafli szłam jak po lodowisku
Wciąż mysląc o łatwości z jaką sunę na szczyt
Zniewoleniem jest każde tęsknienie za wolnością
Zerkałam więc przez okno
Aby wypatrzeć swój oddech
I wdychałam gorycz
I wydychałam westchnienie
Dobrze pamiętam jak palec bezwiednie sunął po szybie
Bazgroląc ślepe kontury rozpierzchniętej gdzieś siebie
W kajdany zakuwa nas próże czekanie ,które mylilismy z wytrwałoscią
